EVEN VOORSTELLEN

Ik ben Lilian. Als jong meisje was ik al gek op dieren. Het begon ooit met een jong, verstoten eendje. Mijn vader vond en verzorgde hem, tot hij oud en sterk genoeg was om terug te gaan naar de vijver in het park. Wat was dat leuk om mee te maken! Kareltje, had mijn vader hem genoemd. Mijn vader maakte voer voor hem en hij mocht zwemmen in het lavet. (Dat is een ouderwetse combi tussen een wasbak en een badkuip.) Ik vergeet het nooit meer. Omdat mijn ouders niet gebonden wilden zijn aan de verzorging van een hond of kat, kreeg ik daarna een dwergkonijntje, Humpie. Hij deed zijn naam eer aan, want toen we er - in een hok naast hem - ook nog een voedstertje bij kregen, hadden we om de haverklap jonge konijntjes. Dat vond ik nóg leuker dan het zien opgroeien van Kareltje! 


"Op een gegeven moment kwam er tóch een hond in ons leven, Cento."


Op een gegeven moment kwam er tóch een hond in ons leven, Cento, een Duitse Herder. Cento was van mijn opa en oma. Mijn opa overleed echter en mijn oma kon niet in haar eentje voor Cento zorgen. Cento wilde ook écht niet ergens anders gaan wonen, daarom woonde hij, samen met mijn lieve oma, de helft van het jaar bij mijn tante in huis en de andere helft van het jaar bij ons. Cento vond dat heerlijk en ik kon in die maanden mijn geluk niet op! Ik knuffelde hem, wandelde met hem, zong liedjes voor hem en was ontroostbaar toen hij uiteindelijk overleed.

Achteraf was Cento een hond met gedragsproblemen, maar als jong kind had ik dat helemaal niet door. Voor ons was hij zó lief en hij luisterde fantastisch. Ik wist ook meteen, dat ik een hond zou nemen, als ik groot was. :)


"Ineens hadden we drie Deerhounds!"


Toen ik op kamers ging wonen, kwam er natuurlijk nog geen hond, maar wel een konijn: Jetje. En natuurlijk heeft Jetje ook twee keer een nestje gehad. Jetje verhuisde na mijn studie mee naar een echt huis en toen kwamen ook de eerste poezen. Eerst Ayla, uit het asiel, die mij 's morgens wakker maakte door zachtjes met haar voetjes mijn oogleden aan te raken. Helaas kwam Ayla op een gegeven moment niet meer thuis, dat was heel verdrietig. Nachtenlang heeft de achterdeur open gestaan, in de hoop dat ik haar 's morgens weer thuis zou aantreffen. Daarna haalden we Nina en Floortje, twee ieniemini boerderijpoesjes, uit het asiel. Toen Nina en Floortje nog jong waren, kregen we dan eindelijk onze allereerste hond: de Schotse Deerhound Zazoo. Twee jaar daarna kwam Deerhound Chelseigh erbij. Een Deerhound heb je nooit alleen. ;) Zazoo overleed veel te vroeg - hij werd nog geen 6 - en werd opgevolgd door Noortje. Toen Chelseigh al wat ouder werd, kwam Meagan erbij. Ineens hadden we drie Deerhounds! 


"Elke dag gingen we naar het strand van de Zwarte Zee of het bos ernaast om uren te wandelen."


Deze drie dames gingen met ons mee naar Istanbul, waar we een paar jaar als expats gewoond hebben, voor het werk van mijn man. Het was een heel gedoe om zulke grote honden mee te krijgen in het vliegtuig, maar wat hadden we het daar fijn! Elke dag gingen we naar het strand van de Zwarte Zee of het bos ernaast om uren te wandelen. De tijd van ons leven... Chelseigh overleed op 11-jarige leeftijd en ligt daar illegaal begraven, want cremeren deden ze daar niet.

De poezen Nina en Floortje waren ook mee naar Istanbul. Nina werd na een jaar ernstig ziek en overleed, maar Floortje is ook weer mee teruggevlogen naar Nederland en is uiteindelijk op één dag na 20 jaar oud geworden. In Turkije hadden we ondertussen twee jonge zwerfpoesjes geadopteerd, Lyra en Lola. Zij kwamen natuurlijk ook mee naar Nederland en wonen nu nog steeds bij ons.


"Ik heb mijn hart gevolgd en van mijn passie voor honden mijn werk gemaakt." 


We gingen in 2008 met drie Deerhounds en twee poezen naar Istanbul en bijna drie jaar later vlogen we terug met twee Deerhounds en drie poezen! Eenmaal terug in Nederland wilde ik graag weer aan het werk. In een vorig leven was ik werkzaam als leerkracht basisonderwijs, maar dat wilde ik niet meer. Ik heb mijn hart gevolgd en van mijn passie voor honden mijn werk gemaakt. 

Om dit lange verhaal niet nóg langer te maken... met Noortje en Meagan ben ik in 2012 mijn uitlaatservice Hondenrondje begonnen. Meagan overleed in 2014 (ook veel te vroeg) en Sansa volgde haar op. Zo werden Noor en Sansa mijn "assistentes". Noor is maar liefst 13,5 jaar oud geworden! Dat is erg bijzonder voor een grote rashond. Ze overleed in 2019. Sansa kreeg er daarna een nieuw 'zusje' bij: Lumi. Zij maken nu met z'n tweetjes de bossen onveilig. ;) Wij proberen Sansa en Lumi een zo leuk en relaxed mogelijk leven te geven en beleven daar zelf ook veel plezier aan.  


"Zo ben ik een specialist op het gebied van honden geworden."  


Tijdens mijn Hondenrondjes zag ik hondengedrag, dat ik niet altijd kon verklaren. Toen ik in 2015 ook het gedrag van Sansa beter wilde gaan begrijpen, ben ik professionele opleidingen over honden gaan volgen. Zo ben ik kynologisch instructeur en kynologisch gedragstherapeut geworden.  

Ik help eigenaren met het (ongewenste) gedrag van hun hond en begeleid nieuwe pup-eigenaren met een bewuste en goede start bij de opvoeding van hun pup, om eventueel probleemgedrag in te toekomst te voorkomen. Ook kunnen aspirant hondeneigenaren mij vragen om hen te helpen bij het kiezen van een hond die bij hen past én neem ik puppy gedragsbeoordelingen af voor fokkers.

Omdat er tijdens mijn coaching en consulten regelmatig aandacht is voor voeding (en gezondheid), heb ik ook een opleiding voor voedingsdeskundige voor honden gevolgd en afgerond. Samen met aanvullende na- en bijscholingen, cursussen, workshops en seminars, ben ik een specialist op het gebied van honden en ik blijf mijn kennis steeds uitbreiden en updaten.



Wil je verder nog iets weten of iets vragen? 

Je mag me altijd een berichtje sturen via WhatsApp op nummer 06-83795977 of een e-mail sturen naar lilian@hondenrondje.nl